Shihe të gjunj’zuar,
lutet pa pushuar.
Ja, synimi i tij:
“Emrit Tënd – shenjt’ri!”

Para Fjalës rri
i qetë, me siguri,
zjarrin e ushqen
sa flaka e rrëmben.

Mbi librat e tij:
Pemë, me ujë përbri,
rrënja pi pa fund
sa dega jep fryt.

Ja, me laps në dorë:
Rreshtin shkroi, por
ndërron sërish mendim
nga Fjala në meditim.

Shihe, jashtë në botë,
kurthi s’e zë dot:
Të vërtetën çmon,
ethshëm e gjurmon.

Në rrugë, e shikon?
Njerëzit përgjëron,
qetë, me vlerësim:
“E njeh Mbretin tim?”

Debaton pa ngutur,
i sigurt, i patundur,
Fama që kërkon
është emri i Atit tonë.

Tek punon, e këqyr?
Plani u bë qyshkur.
Njeriut çdo dhunti
ia jep veç Ati i tij.

Në tryezë, shikoje,
lutet me mirënjohje
që në çdo shijim
të ndiejë Perëndin’.

Me fëmijën e vet
buzëqesh, e sheh?
Ka qeshur kurrë kaq fort,
i ulur kështu përtokë?

Me nusen e tij,
model për çdo njeri:
skenë vërtet hyjnore,
ajo, princeshë qiellore.

Gabon. Edhe rënkon.
“Një Zot ka”, e pranon.
“Po unë, çfarë jam vallë?
“Njeri e mëkatar”.

Shihe në vajtim.
“Të vij në pendim?”
“Po. Dhe pastaj shpall:
Veç për Tënden famë!”

Shih! Po adhuron.
Ky mëkatar këndon,
nga zjarri i pacak
shpëtuar nga një Gjak.

Sheh në breg matanë:
“Nga vjen ky oqean?”
“Nga Zoti Perëndi,
një gllënjkë dashuri”.

Ja, tani, në gjumë.
shih, po çlodhet shumë,
s’është meritë e tij,
as kur zgjuar rri.

Kur vdekja troket,
dëgjo se ç’fjalë flet
mes dhimbjes pa pushim:
“Fitore!” pëshpërin.