TË QËNDROSH ULUR APO TË SHËRBESH?

TË QËNDROSH ULUR APO TË SHËRBESH?

‘Në fakt kush është më i madh: ai që është në tryezë apo ai që shërben?’ Luka 22:27

Bota nderon pasurinë, pushtetin, talentin dhe famën. Dhe ndonjëherë e konsideron shërbimin si poshtërues. Por Jezusi përdori një matës tjetër kur Ai i pyeti dishepujt: ‘Në fakt kush është më i madh: ai që është në tryezë apo ai që shërben?’. Më pas, Ai iu përgjigj pyetjes duke thënë: ‘E, pra, unë jam midis jush porsi ai që shërben’. Pali tha se Jezusi
‘Por e zbrazi veten e tij, duke marrë trajtë shërbëtori’ Filipianëve 2:7.

Që të jesh një shërbëtor, ti duhet ta zbrasësh veten nga pasja e vetes në qendër dhe kjo kërkon që ti të vdesësh për veten.

Si të krishterë, neve na pëlqen që ta quajmë veten shërbëtorë, por si reagojmë kur na trajtojnë si të tillë? Në dhomën e sipërme dishepujt po kërkonin për një vend ku të uleshin që binte në sy, por Jezusi po kërkonte për një vend ku të shërbente! Ndërsa ata prisnin që t’u shërbehej, Ai mori një legen dhe ua lau këmbët e tyre të pista e me kallo. A mund ta imagjinosh se si u ndjenë ata? Bota e bazon rëndësinë tek numri i njerëzve që po të shërbejnë ty, por Perëndia është më shumë i interesuar në numrin e njerëzve që ti po u shërben. Ai i nderon ata që shërbejnë me vetëmohim, pa u ankuar apo kërkuar mirënjohje.

E vërteta është, se duhet më shumë karakter për t’u shërbyer të tjerëve se sa të qëndrosh i ulur duke pritur që të të shërbejnë.

Prandaj, ja ku vjen dhe pyetja: a je duke qëndruar më shumë ‘ulur’ apo je duke ‘shërbyer’ në këtë kohë? Nëse po, është koha që t’i kërkosh Perëndisë për një frymë jo egoiste dhe një zemër shërbëtori dhe të fillosh të kërkosh për mundësi që të shërbesh kudo ku Ai të ka vendosur. Pse? Sepse Jezusi jetoi që të shërbente dhe Fjala e Tij për ty është: ‘Shërbëtori nuk është më i madh se i zoti’
Gjoni 15:20 .

Fitoi mbi 10 milionë euro në lotari, tani është punëtor qymyri

Fitoi mbi 10 milionë euro në lotari, tani është punëtor qymyri

Një burrë anglez, i cili fitoi përpara 10 vitesh mbi 10 milionë euro në një lotari, sot është punëtor qymyri që paguhet 10 euro në orë, pasi nga fitimet e lotarisë nuk ka më asgjë.

Për “Mirror”, Michael Carroll ka thënë se e ka shpenzuar të gjithë pasurinë me pije, drogë dhe femra, në atë që e quan “periudha më e bukur” e jetës së tij.

“Nuk pendohem fare. Kam bërë qejf sa kam dashur. Nuk do të doja kurrë të ktheja kohën pas. Sot bëj një jetë të mirë, të lirë dhe jam më i lumtur”, tha Carroll.

Kur ishte 19 vjeç ai bleu për 1 euro biletën që e bëri miliarder dhe që i ndryshoi stilin e jetesës.

“Sa zgjohesha, thithja 3 viza kokainë dhe pija gjysmë shishe vodka. Pas kësaj, ngrihesha nga shtrati. U bëra i alkoolizuar. Kam shpenzuar shumë edhe me pushime ekstavagante”, thotë Carroll, i cili duhet thënë se rreth 5 milionë euro ua ka shpërndarë të afërmve të tij.

Të tjerat janë shpenzuar me blerjen e 3 shtëpive të mëdha dhe makinave sportive. Por, edhe me femra, pasi, sipas tij, ka fjetur me rreth 4000 femra gjatë kësaj periudhe.

Në vitin 2013 u shpall i falimentuar dhe nisi të jetonte me asistencë sociale. Sot, punon 7 ditë në javë me qymyr dhe jeton me qira në një apartament modest. Carroll vazhdon të blejë bileta loterie dhe thotë se nëse ka sërish fat, këtë radhë do të vazhdojë punën që ka në mënyrë që të qëndrojë larg telasheve.

Fjalet e pista

Fjalet e pista

«Atëherë ai nisi të mallkojë dhe të bëjë be» (Mt. 26:74).

Një peshkop po ecte vetëm në kopshtin e tij një ditë, duke përsiatur mbi aktivitetet e javës së kaluar. Kur i kaloi në mendje kujtimi i një incidenti të ngatërruar, ai lëshoi një varg pasthirrmash që ishin disi të kripura, të themi më të paktën. Një prej anëtarëve të famullisë, që po ecte në anën tjetër të murit të lartë të kopshtit, e dëgjoi gjuhën jo të përshtatshme për një meshtar dhe shfryu me mosbesim.

Ky ishte një rast i blasfemisë private – një sprovë dëshpëruese në jetën e shumë bijve të sinqertë të Perëndisë. Me qindra rënkojnë nën shtypjen e këtij zakoni të shëmtuar, duke kuptuar sa çnderuese është për Zotin dhe sa ndotëse është në jetën e vetë personit. Dhe të gjitha përpjekjet për ta lënë këtë zakon dalin të pafrytshme.

Fjalët e papëlqyera dalin zakonisht kur personi është vetëm (ose ai mendon se është vetëm) dhe kur gjendet nën tension nervor. Ndonjëherë ato janë shprehja e dëgjueshme e zemërimit të fshehur. Ndonjëherë ato u hapin rrugën ndjenjave të acarimit. Në rastin e peshkopit ato ishin reagimi i tij i natyrshëm ndaj turpit që të vë në siklet.

Por më e keqe se agonia e blasfemisë private është frika se një ditë fjalët do të bëhen publike pa rënë në sy. Ose kur jemi në gjumë. Ose kur jemi nën ndikimin e anestezisë në spital.

Ky zakon i vjetër iu kthye Pjetrit natën e gjyqit të Shpëtimtarit. Kur iu vu në pah se ishte një prej shoqëruesve të Jezusit nga Galileja, ai e mohoi këtë me mallkime dhe be (Mt. 26:74). Ai nuk do ta kishte bërë kurrë këtë në një gjendje të çlodhur, por tani ai ndodhej në rrezik dhe detyrim ekstrem dhe fjalët dolën me tërë lehtësinë e ditëve të tij para kthimit.

Pavarësisht nga qëllimet tona më të mira dhe rezolutat tona më të sinqerta, fjalët dalin para se të kemi një mundësi për të menduar. Ato na kapin krejt të papërgatitur.

A duhet të dëshpërohemi për të arritur ndonjëherë mposhtjen e këtij Goliathi në jetën tonë? Jo, kemi premtimin e fitores mbi këtë si mbi të gjitha tundimet e tjera (1 Kor. 10:13). Së pari, ne duhet ta rrëfejmë dhe braktisim mëkatin sa herë që biem. Më pas duhet t’i thërrasim Perëndisë që të vendosë një roje para buzëve tona. Ne duhet të kërkojmë fuqinë për t’iu përgjigjur rrethanave të pafavorshme të jetës me vetëpërmbajtje dhe qetësi. Ndonjëherë akti i rrëfimit të fajit te një besimtar tjetër ndihmon në thyerjen e zakonit të fortë. Së fundi, ne duhet të kujtojmë gjithnjë se, ndonëse të tjerët mund të mos na dëgjojnë në tokë, Ati ynë na dëgjon në qiell. Kujtimi i faktit se sa ofendim është për Të do të na shërbejë si një pengues i fuqishëm.

Kalvinisti – Poeme nga John Piper

Kalvinisti – Poeme nga John Piper

Shihe të gjunj’zuar,
lutet pa pushuar.
Ja, synimi i tij:
“Emrit Tënd – shenjt’ri!”

Para Fjalës rri
i qetë, me siguri,
zjarrin e ushqen
sa flaka e rrëmben.

Mbi librat e tij:
Pemë, me ujë përbri,
rrënja pi pa fund
sa dega jep fryt.

Ja, me laps në dorë:
Rreshtin shkroi, por
ndërron sërish mendim
nga Fjala në meditim.

Shihe, jashtë në botë,
kurthi s’e zë dot:
Të vërtetën çmon,
ethshëm e gjurmon.

Në rrugë, e shikon?
Njerëzit përgjëron,
qetë, me vlerësim:
“E njeh Mbretin tim?”

Debaton pa ngutur,
i sigurt, i patundur,
Fama që kërkon
është emri i Atit tonë.

Tek punon, e këqyr?
Plani u bë qyshkur.
Njeriut çdo dhunti
ia jep veç Ati i tij.

Në tryezë, shikoje,
lutet me mirënjohje
që në çdo shijim
të ndiejë Perëndin’.

Me fëmijën e vet
buzëqesh, e sheh?
Ka qeshur kurrë kaq fort,
i ulur kështu përtokë?

Me nusen e tij,
model për çdo njeri:
skenë vërtet hyjnore,
ajo, princeshë qiellore.

Gabon. Edhe rënkon.
“Një Zot ka”, e pranon.
“Po unë, çfarë jam vallë?
“Njeri e mëkatar”.

Shihe në vajtim.
“Të vij në pendim?”
“Po. Dhe pastaj shpall:
Veç për Tënden famë!”

Shih! Po adhuron.
Ky mëkatar këndon,
nga zjarri i pacak
shpëtuar nga një Gjak.

Sheh në breg matanë:
“Nga vjen ky oqean?”
“Nga Zoti Perëndi,
një gllënjkë dashuri”.

Ja, tani, në gjumë.
shih, po çlodhet shumë,
s’është meritë e tij,
as kur zgjuar rri.

Kur vdekja troket,
dëgjo se ç’fjalë flet
mes dhimbjes pa pushim:
“Fitore!” pëshpërin.

Ndalohet peshkimi i mekateve

Ndalohet peshkimi i mekateve

«Dhe nuk do t’i kujtoj më mëkatet e tyre dhe paudhësitë e tyre» (Hebrenjve 10:17).

Aftësia që ka Perëndia për të harruar mëkatet që janë mbuluar nga gjaku i Krishtit është një nga të vërtetat në Shkrim më qetësuese për shpirtin.

Është një habi e madhe kur lexojmë: «Sa larg është lindja nga perëndimi, aq shumë ai ka larguar nga ne fajet tona» (Psa. 103:12). Është një mrekulli që ne mund të themi bashkë me Ezekian: «Ti i ke hedhur prapa krahëve të tua të tëra mëkatet e mia» (Isa. 38:17). Hutohemi në mendjen tonë kur dëgjojmë Zotin duke thënë: «I fshiva shkeljet e tua si një re e dendur, dhe mëkatet e tua si një mjegullinë» (Isa. 44:22). Por është akoma më e mrekullueshme kur lexojmë: «Unë do ta fal paudhësinë e tyre dhe nuk do ta kujtoj më mëkatin e tyre» (Jer. 31:34).

Kur i rrëfejmë mëkatet tona, Ai jo vetëm që fal, por harron menjëherë. Ne nuk jemi duke e zmadhuar të vërtetën kur themi që Ai i varros menjëherë mëkatet tona në detin e harresës së Tij. Kjo ilustrohet nga përvoja e një besimtari që kishte një luftë të vazhdueshme me një mëkat që e ngacmonte. Në një çast dobësie, ai iu dorëzua tundimit. Duke shkuar me nxitim në praninë e Perëndisë, ai rrëfeu: «Zot, e bëra përsëri». Më pas ai mendoi se e dëgjoi Zotin duke thënë: «Çfarë the që ke bërë përsëri?». Sigurisht, ideja këtu është që në atë gjysmë sekondë pas rrëfimit, Perëndia tashmë e kishte harruar.

Ky është një paradoks i hirshëm – që Perëndia i gjithëdijshëm mund të harrojë. Nga njëra anë Ai di gjithçka. Ai i numëron yjet dhe i vë emër secilit prej tyre. Ai numëron lëvizjet tona dhe mban shënim numrin e lotëve tanë. Ai shënon rënien e harabelit. Ai numëron flokët e kokës sonë. Dhe, prapëseprapë, Ai i harron ato mëkate që janë rrëfyer dhe braktisur. David Semandsi (David Seamands) thotë: «Unë nuk e di se si gjithëdija hyjnore mund të harrojë, por e di që kjo ndodh».

Është edhe një pikë e fundit! Është thënë shumë bukur që kur Perëndia fal dhe harron, Ai vendos një tabelë që lexon «Nuk lejohet peshkimi». Është e ndaluar për mua që të peshkoj mëkatet e kaluara ose mëkatet e të tjerëve që Perëndia i ka falur. Në këtë drejtim ne duhet të kemi një kujtesë të dobët dhe një harresë të mirë.

Nga goja e dy ose tre dëshmitarëve

Nga goja e dy ose tre dëshmitarëve

«…që çdo fjalë të vërtetohet nga goja e dy ose tre dëshmitarëve» (Mt. 18:16).

Për sa i përket Biblës, është e domosdoshme dëshmia e dy ose tre dëshmitarëve për të formuar një gjykim të vlefshëm. Sikur të zbatonim vetëm këtë parim, do ta ruanim veten nga një oqean problemesh.

Prirja e natyrshme për ne është të dëgjojmë anën e vetëm një njeriu dhe të vendosim menjëherë në favor të tij. Ai tingëllon bindshëm dhe simpatia tonë shkon tek ai njeri. Por më vonë mësojmë se rrëfimi i tij ishte vetëm njëra anë e ngjarjes. Kur dëgjojmë anën tjetër kuptojmë se njeriu i parë i kishte shtrembëruar faktet ose të paktën i kishte ngjyrosur ato në favor të tij. Kështu, «i pari që mbron çështjen e vet duket sikur ka të drejtë, por pastaj vjen tjetri dhe e shqyrton» (Fja. 18:17, NASB). Kur marrim një vendim pa asnjë përpjekje për të përcaktuar të gjitha faktet, ne veprojmë me më pak drejtësi se sistemi gjyqësor i botës dhe e vendosim veten nën censurën e Fjalëve të Urta 18:13,: «Kush jep përgjigje për një çështje para se ta ketë dëgjuar, tregon marrëzinë e tij për turp të vet».

Kur Tsiba i raportoi Davidit se Mefiboshethi shpresonte të fitonte fronin, Davidi e pranoi këtë gojosje pa asnjë hetim dhe të gjithë pronën e Mefiboshethit ia dha Tsibës (2 Sam. 16:1-4). Më vonë Mefiboshethi pati një mundësi për t’i treguar mbretit faktet e vërteta. Atëherë Davidi kuptoi se kishte marrë një vendim pa patur prova të mjaftueshme.

Zoti Jezus e kuptoi këtë parim. Ai tha se dëshmia e Tij për Veten nuk ishte e mjaftueshme (Gjoni 15:31). Kështu Ai paraqiti dëshminë e katër dëshmitarëve: Gjon Pagëzori (v. 32-35), veprat e Tij (v. 36), Perëndia, Ati (v. 37, 38); Shkrimet (v. 39, 40).

Kur dështojmë të sigurojmë dëshminë kompetente të dy ose tre dëshmitarëve, ne mund të thyejmë zemrat, të shkatërrojmë reputacionet, të ndajmë kishat dhe të prishim miqësitë. Nëse ndjekim Fjalën e Perëndisë, ne do të shmangim tonelata padrejtësi dhe lëndime njerëzore.